Alles wijst erop dat de oorlog in Oekraïne op een keerpunt is beland. Rusland gaat door met niets ontziende bombardementen, raket-en droneaanvallen op de hoofdstad Kiev die, onverdedigd, de wet van de sterkste moet ondergaan.
De oorlog van de Verenigde Staten en Israël tegen Iran heeft verstrekkende gevolgen voor Oekraïne. De Amerikaanse president Trump heeft zich in een onmogelijke positie gewerkt nu zijn on-uitgelokte oorlog tegen het regime van de mollahs als een boemerang in zijn gezicht is ontploft. Erger nog: die oorlog heeft de wereldeconomie in een crisis gestort door de sluiting van de straat van Hormuz waar in normale omstandigheden 20% van ’s werelds olie-en gas passeert. Voor Rusland zijn de hogere olie-en gasprijzen die daar het gevolg van zijn een zegen uit de hemel die het president Poetin mogelijk maakt de oorlog nog voor onbepaalde tijd voort te zetten. De ongemakkelijke waarheid is dat sinds de invasie van Oekraïne, Europa minstens evenveel neertelde voor Russische energieleveranties als het leverde aan steun voor Oekraïne.
Oekraïne zit intussen in de hoek waar de klappen vallen. Rusland vernietigt de energie-infrastructuur waardoor de Oekraïners opnieuw een ijskoude winter wacht met onverwarmde appartementen en huizen en zonder de nodige brandstof voor de meest elementaire behoeften van het dagelijks bestaan. De havens van Odessa liggen plat waardoor Oekraïne niet langer toegang heeft tot de zee voor de export van landbouwproducten en de import van wapens en andere goederen.
Het antwoord van de Europese Unie en de NAVO is escalatie met drone-en raketaanvallen diep in Rusland. Maar het ontbreekt aan strategie zowel voor het doel als voor de middelen. Het gevolg is een eindeloze oorlog die ten koste gaat van honderdduizenden – wellicht miljoenen – doden en gewonden en voortdurende vernietiging van wat van Oekraïne overblijft.
Steeds grotere delen van de bevolking in Europa hebben genoeg van de offers die hun gevraagd worden om Oekraïne met miljarden te blijven steunen en die tegelijk de militaire uitgaven in hun eigen land tot ongeziene hoogten zien groeien ten koste van sociale voorzieningen, onderwijs en gezondheidszorg.
Wij geloven dat Europa en in de eerste plaats onze eigen politici deze heilloze weg van militaire escalatie moeten verlaten. Premier De Wever zei terecht dat we ooit weer normale betrekkingen moeten aanknopen met Rusland. Met dat land delen we immers dezelfde landmassa en het alternatief voor normale betrekkingen is eeuwigdurende oorlog. Laat De Wever en zijn coalitiepartners de daad bij het woord voeren en bondgenoten zoeken om de EU van koers te doen veranderen. En die zijn er. Finland nam deze week samen met NAVO-lid Noorwegen het initiatief voor een lang gesprek met president Poetin om hem rechtstreeks aan te spreken over onderhandelingen om de oorlog te beëindigen. Dat heeft een opening gecreëerd om de diplomatieke patstelling te doorbreken. “Diplomatie kan werken als we dat toestaan” zegt de Noorse minister van Buitenlandse Zaken, Espen Barth Eide
Ooit moet deze verschrikkelijke oorlog eindigen – hopelijk door een vredesakkoord en niet door de totale nederlaag van één partij. De Wever zei ook dat een nederlaag van Rusland niet waarschijnlijk en ook niet wenselijk is. Het alternatief is de totale vernietiging van Oekraïne. Het is nog niet te laat om dat te voorkomen. Maar dan moet er nu ernstig worden onderhandeld voor een vrede die geen van beide partijen zal geven wat ze wenst. Het zal een ‘lelijke vrede” zijn, maar in de woorden van Iulia Mendel, de voormalige woordvoerster van president Zelenski, verkiezen steeds meer Oekraïners een lelijke vrede boven een eindeloze oorlog.
Dit is een oproep tot beleidsmakers van alle partijen en alle niveaus. Wij steunen de mobilisatie voor de vredesbetoging van 22 november onder het motto: "Voor welzijn, tegen oorlog!" "Welfare not Warfare"